ÍSLAND, AFTUR HEIM.

Frakkland hvatt með stæl.

Öll ævintýri taka enda og þetta er ekki undanskilið því. Ekki er laust við að lagt hafi verið upp í þessa síðustu flugferð með nokkrum trega. En það sem skiptir mestu er að endirinn var góður og farsæll. Engin óhöpp, engar bilanir. Ekkert vesen. Allir komu þeir aftur......

Síðasta flugleiðin lá frá Dijon heim til Ísafoldar. Við vöknuðum snemma, að venju, en nú skein haustsólin skært. Dijon er falleg borg. Full af menningu, góðum mat, fallegu fólki og skemmtilegum arkítektúr. Já og sinnepi...

Mmmmmmm.

 

 

Á leiðinni ú tá flugvöll kom í ljós að blómaskreytingar vantaði fyrir farþegana. Þá var rútunni snúið um þröngar götur Dijon og leituð uppi blómabúð sem opnar snemma. Þetta fannst Kapteininum alveg svakalega skemmtilegt svona í morgunsárið, enda mikill fagurkeri á blóm.

 

 

Make love.....not war.

 

 

Og veislan hélt áfram um borð.

 

Leyndardómur þessarar ferðar var dularfullt hvarf lukkubangsans, Snjólfs. Einhversstaðar á miðri leið hvarf hann og þrátt fyrir mikla leit í vélinni og ferðatöskum fannst hann ekki. Það var svo á síðustu flugleiðinni að hann birtist aftur og var þá með uppáskrifað afsökunarbréf frá einum farþeganum!!Kom á daginn að þeir félagarnir höfðu verið á rúllandi-einka-skralli í þessari ferð. Ekki laust við að greina megi skömmustulegan augnsvip á loðna kvikindinu.

 

Flugferðin heim frá Frakklandi tók 03:32 og var mjög hefðbundin enda flugvélin komin inn í þau svæði á ný sem Icelandair flýgur í á hverjum degi. Við lækkuðum flugið snemma, enda tóku veðurguðirnir á móti okkur með ljúfu haustveðri, bjartviðri og hægum vindi. Flogið var yfir Vestmannaeyjar með mikla yfirsýn upp á hálendi Íslands. Þaðan meðfram suðurstöndinni, Krísuvíkurbjargi og lent til norðurs í Keflavík. Eftir lendingu var svo stutt samvera með farþegunum okkar í betri stofunni í Leifsstöð. Þar var knúsað, spjallað, þakkað fyrir sig og smellt af myndum. Það var gott að vita til þess að fólki fannst vel um sig hugsað.

 

Flug FI 1220 lent eftir farsæla ferð. Allt þetta ferðalag, rúmar 16.000 sjómílur að lengd, yfir fjöldamörg framandi lönd, þar sem 130 þúsund kílóum af eldsneyti var brennt, gekk að óskum. Ekki hægt að biðja um meira. María, Elín Ida, Dillý, Ásgeir, Hildigunnur, Þórir, Kristján og Sara þakka fyrir sig.

 

Elvis has left the building..........

DIJON

Ferðin næstum á enda. Komin í rigninguna í Dijon.

Flugið frá Krít gekk vel. Undirbúningurinn er eins og venjulega; uþb tvær klukkustundir fyrir flugtak og aðrar tvær til þrjár klukkustundir eftir lendingu á hverjum stað. Svo vinnudagarnir eru ansi langir, stundum strangir en þó aldrei annað en skemmtilegir. Ég held að segja megi með vissu að farþegarnir séu ánægðir með flugið og þjónustuna um borð. Þó hópurinn sé líflegur og stutt í grínið hefur það alltaf verið númer eitt hjá okkur að vinna þessa flugferð örugglega og fagmannlega.

Flugvélin okkar hefur líka verið góð og engar stórar bilanir komið upp, bara þetta hefðbundna viðhald og eftirlit. Gefum flugvirkjanum okkar, Magga, og þeim sem gerðu vélina klára fyrir þetta ferðalag, gott klapp. Klapp!


 Dijon er fallegur staður, það er einn dagur sem við höfum hér til að skoða okkur um. Kannski að fólk noti tækifærið og skoði sig um, eða hreinlega hlaði batterýin fyrir vinnudaginn á morgun.

 

Fly with me.....

 

 

Frábær flugvél, flottar freyjur.

 

 

Gamli vonast til að fá hlutverk í Top Gun 2.

 

 

Ljúfan okkar á rampinum í Dijon.

 

 

 Fiat Antique

 

 

Fiat Futura

 

 

Dijon sinnep, beint frá býli. Yndislega gott. Farþegunum verður boðið uppá þetta í næsta flugi.

 

MUSCAT & KRÍT

 

Númer eitt er alltaf að koma farþegum öruggum milli staða, það breytist ekkert. En áhafnirnar eru óhræddar við að prófa nýjar leiðir til að hugsa um farþegana sína og í  gegnum árin hefur sú hefð þróast hjá áhöfnum Icelandair í svona heimsferðum að skapa þá stemningu sem passar þeim viðkomustað sem stoppað er á hverju sinni. Það virtist falla í góðann jarðveg hjá farþegunum þegar nokkrir Arabar mættu þeim í flugvélinni, þar á meðal þessi vopnasali og ambáttin við hlið hans.

 

 

Tókum á móti elskulegum farþegunum okkar í Arabaklæðum, strákarnir okkar vöktu mun meiri athygli en við stelpurnar í sínum múnderingum, með hinn hefðbundna Omanhatt á höfði. Við vöfðum bara svörtum slæðum um hárið, en settum semelíustein í nebbann svona til að poppa okkur aðeins upp. Kom ekki til greina að klæðast abbayu, nógu finnst okkur sárt að sjá kynsystur okkar þannig klæddar, meira að segja ofan í sundlaugum. En sinn er siður í landi hverju.

 

 

Mótorinn skoðaður.

 

Ólýsanlegur hiti þennan morgun, það var ekki þurr þráður á Nonna og Sigga sem urðu að fara í lestina og sækja vistir. Leggjum til að næst verði útbúin sturta í öðrum hliðarskápnum afturí.

 

Flugum yfir Pálmatréð í Dubai, landfyllinguna út í sjóinn. Merkileg upplifun að sjá það svona ´live‘, farþegarnir voru orðlausir af hrifningu.

 

 

Diddi rifjar upp árin sem kóari. Ásgeir lætur hann vita hver ræður......eða þannig. Flottir saman.

 

 

Nonni á fullu eins og veljulega. Strax eftir lendingu er farið að skipuleggja og panta mat fyrir næsta flug.

 

 

Stelpurnar í stóru hárþurrkunni

 

 

Að koma til Krítar var eins og að komast á þröskuldinn heima, færumst nær heimaslóðum hægt og bítandi.

 

Tókum kvöldinu í Heraklion rólega, eins og við kunnum það best, en fórum svo daginn eftir í ævintýraferð um eyna. Leigðum 6 mótorfáka og brunuðum út úr bænum, upp í fjöllun , framhjá endalausum ólífuökrum og eftir strandveginum heim.

Margar okkar stelpnanna höfðum aldrei setið aftan á vespu eða hjóli áður, en með þessa riddara okkar vorum við hvergi bangnar. Nú er bara að láta tattóvera Hell´s Angels merkið á ökklana.

Besta leiðin til að ferðast; mótorhjól á litlum, fáförnum sveitavegum. Svona á að skoða Krít.

 

Léttur kvöldverður fyrir svefninn, ekkert líbanskt þema.

 

Dijon á morgun.....

Óman.

 

                                                                   Aðflug inn í sandinn.

 

 

Óman kom á óvart, byggir afkomu sína á olíuauði og vaxandi ferðamannaiðnaði. Soldáninn, Qaboos, tók við af föður sínum 1970, þá voru tveir barnaskólar í landinu, tvö sjúkrahús og 10 km af malbikuðum vegum. Nú eru börn flutt með þyrlum í skólann af afskekktustu svæðunum.

Heitt ? Já....hér voru reyndar 57 gráður í júlí, þá má hægelda kjúkling með kardimommum, múskati og engifer á gangstéttinni, sem betur fer eru aðeins 39 gráður núna.

 

Hættuleg ökuferð

 

Portúgalar réðu hér á nýlendutímanum, fluttu út krydd og reykelsi. Vatikanið í Róm kaupir reykelsi héðan fyrir milljónir í hverjum mánuði.

Í Muscat eru nokkrar kirkjur og tvær Búdda stúpur. Það er ekki algengt í Arabaríkjum. Fórum í Mutrah soukið, þar eru Ómanir klæddir í sín venjulegu klæði með hattinn sinn táknræna en kippa sér ekki upp við klæðnað okkar Vesturlandabúa.

 

Miami Vice

 

                                                      http://www.youtube.com/watch?v=ko23koYtOfc

 

Hótelið okkar var við stöndina sem varð til þess að við fórum í morgunsiglingu á Ómanflóa. Það var svalandi að finna vindinn leika um sig á hraðskreiðum bátnum. Sigldum inn í stóra höfrungavöðu, hundruðir þeirra syntu framhjá og allt umkring, hvílík upplifun!

 

 

                                                                       Spor í sandinum

Kvöldverður á líbönskum veitingastað, báðum um smakk af öllu...en ekki fyrir fjörutíu manns!

Keyptum búninga í soukinu á strákana og slæður á okkur.

Heraklíon á morgun.....hlökkum til að hitta farþegana okkar !

 

                                                     Hittum þennan á förnum vegi.