Áhöfnin á FI 1220 tók daginn snenma eins og aðrir hér í Amritsar og brá sér í Gullna hofið. Það er helgasti staður Shika, byggt í miðju vatni, en Amritsar þýðir einmitt heilög tjörn.

Í nær óbærilegum hita gengum við um garðinn umhverfis hofið og upplifðum sefjunina sem umlukti staðinn.

Umferðin á Indlandi er ekki fyrir hvítan mann, ef það má segja svo, enginn fær ökuleyfi hér, þau eru einfaldlega ekki gefin út, menn byrja bara að keyra þegar þeir hætta með bleyju, höldum við.

Stelpurnar þurftu auðvitað að kíkja í búðir, keyptu sér punjabi dress og vefjarhetti á strákana. Verður gaman að sjá undrunarsvipinn á farþegunum í fyrramálið.

7 metrar af dúk, er það sem þarf til að vefja einn túrban. 7 metrar!!

Það merkasta þó við þennan dag var það, að við ókum að landamærum Pakistans og sáum vaktaskiptin á landamærastöðinni. Það er eitthvað sem verður ekki upplifað nema hér, sjá viðhengi, landamæraverðirnir eins og í hanaslag, spurning um hver hreykir sér hæst, hvattir af sínu fólki, annars vegar marglitum múginum Indlandsmegin og hins vegar hvítklæddri hjörðinni´Pakistans megin. Ótrúlegt að sjá með eigin augum.

 

http://www.youtube.com/watch?v=n9y2qtaopbE

Vorum svo eins og ,celebs' eftir seremóníuna, allir vildu mynda sig með okkur. Verðum trúlega á forsíðu Séð og heyrt í Amritsar´, næsta blaði.

                                Strákarnir slógust um að fá mynd af sér með íslensku stelpunum.



           Kvöldinu lauk í veislu með farþegunum, dásamlegur matur og indverkst dansiball.

 

Risarottan sem réðist á okkur reyndist....uuuu....gamall kyndill á trjágrein.

 

Þessi fallegi drengur var magnaður. Hann fylgdist með okkur í áhöfninni allan tímann hjá landamærunum og hjálpaði okkur að finna hvort annað innan um þúsundir manna þegar leiðir okkar í áhöfninni skildu í mannhafinu. Alveg óumbeðið, hann vissi að við vorum að leita að hvort öðru. Hann fékk örfáa dollara í laun og....einn penna. Honum fannst hann hafa himinn höndum tekið.

 

 

Ningpo á morgun......